خدای ما یکی نبود

                                     خدای ما یکی نبود...

ای کـاش وقت زمــانه بـــر مــن و تـو شتاب نبود         فصــل دوستی و جــدائی بیــن مــا شتــاب نبـــود

شـــب زنـــده داری و نیـــا مـــد روزگـــار نبــــود         کـــاش در دل بـــی کـران عمـــرم شهــــاب نبـود

عمــر جــوانی و فکـــر خیــال دور زمــانـه نبـــود        ای کــــــــا ش در ره مــن پـــیــچ و تـــاب نبـــود

حـــال مــرغکـــان عـالــم گـــریــان بـر احـــوالـــم        بــر اینکه عمرم از جــوانی و پیــــری نــاب نبود

قبـــول مــن نـــد یـــده و نــدانستـه ره گـچ رفتـــم        ای کــاش ز گلخـــانه مــن نـــام گـــل نـــاب نبـود

منــه بــاغبـــان پــی رونــد گـــل و غنچـــه بــودم        فلک اندربشکست عمر باغبان را مگرشتاب نبود

الهی غـــم زمـــانه خــورم یــا کـه غـــم نیـــامد را        عمـــرم زنـــد گی بـــود و روزگــــارم ناب نبـــود

بــاور کـــردم بخـــود گفتـــم کــه او کـریــم اســـت        کـــریم رحیـــم بـــود و رحمــــان دلـم بــاب نبـود

ای کـــریما کـاش نظـری بردل بشکسته حقیر کنی        چونکـــه رحمـــان تویی مگــر دل من بـاب نبــود

کتـــاب عشـــق را از ازل بـــه پـــایــــان رسـانـدم        عمــرم چــو کتـــاب ورق خورد مگـر خواب نبـود

فـــردای قیــــامت گـــر سر زخاک بــرخیـزم گــویم        در جستجو بودم مگــر میان ما واسطه نــاب نبود

روز روشن چـــو تـاریکی شـــب بیـــراهـه رفتـــم        گمــره صــــراط مستقیم بودم چشمــــانم باب نبود

چنـــان از تـــواضـع تـــو دارم گلـــه کــــه مپـرس        همــی را بهشت و گهی دوزخ مگرجنـت باب نبود

چـــاره چیست خدا امــانــم دهی تا که فـرج یــــابم        گــر امانم ندهی گویم خدائی بـــر بند گی باب نبود

چـــرا منــه عــاقل بد کنـم و تـــو بد دهی جـزایـــم        خدایم مگـر قصــاص زود هنگام زمن شتاب نبود

دامــن عـــابـــد و زاهـــد گیـــرم گــویــم و پــرسم        گــرم از تــو بود مگـــر کــرامت ز اربـــاب نبــود

مــراچنین دست بسته ودل بشکستـه رسوا چـــــرا        این همه گفتار مگـر بنی آدم اعضـا هم بـاب نبود

بخشیده بیگی اینهمه عالم هستی رامرا چرانیستی        آفــریـــدگــار مــن او مگـــر خـــدای نـــاب نبــود

ای خــدای من فـــرق میـان منو خلق چیست بگـو         هستی برهمه نیستی برمن مگرخدای ماباب نبود

خدای هستی روح وجان بخشید به منه بیجان بس        آنهمـــه لطف و عطا ز تو شرمندگی مگرباب نبود

خدایا تمنــا کنم زتو ببخشا سقــایت را به خوبـانت        اینهمـــه کـــرم و سخـــاوت مگـر زهـرا ناب نبود