گلزار شهریاری

                                      گلزار شهریاری...

ا ی گــل زیـبــا تو غنچــه گــل گلزار شهریــاری         چون گل مـریم عطــر بـوی زگلــزار شهریـــاری

زین گلــزار عشق عجب شیــدا و شکوفـــه گلی          در دهکده گل و بلبل عجب گلـــزار شهریــــاری

همچو گل مخملی خوش طراوت وخوش سیمائی          در بوستان گل یکه و خود گلـــــزار شهریـــاری

چو بــاغبـــان می بالم بخود از نگاه بیقـــرار تو         بر اینکه تو گل زیبا سرسبد گــلزار شهریـــاری

میتــرسم از روزیکه کسان بــر گلم کنند نظــری         چو گـــل خوش آب و رنگ گلــــزار شهریــــاری

مگذار کــه هــرکس بوی زعطر تو با خـود برند         مگر غلط گفتم که تو عطری از گلزار شهریاری

بــر اینکه تو خود تخم خرمن هر باغ و بستانی          گــویم درخشــان چو مـــاه بر گلـــزار شهریاری

گــر روزی بــاز بـــه دست آرم ســـر زلف تـــرا         شمارم شاخ برگ گل گویم گل گلـــزار شهریاری

دگـــر کی بود کـــه من سر زلف تـــرا چنگ زنم         تاج گل کنم بر بوستان گویم گل گلزار شهریاری

صدبوسه زنم برآن غنچه لب وگیسوی همایونی          قصر شکری و دلــربائی از گلـــزار شهریـــاری

ای گل بی همتا زنگاهت مرا دگر صبــری نیست         کیمیائی بر بازار متاع چون گل گلزار شـهریاری

دعوتی زحقیــر پذیــرا بــاش که میــزبانت باشم         چون گل ســرخ سینه ای از گلـــزار شهریـــاری

ز حــرس مهمانی تو جانــان جانم بـه لب رسیده         از حسد کس متـــرس چون از گلزار شهریــاری

مکن زمـــا وداع چون نــدا بـــر مخمل ما توئی          مرحم جانی و نگین کیمیائی از گلزار شهریاری

زعشق تــو به چـــاهی چـــو گـــرداب افتــاده ام         دستم بگیــر تو اهل دلی از گلـــزار شهریـــاری

دگــر صحبت گل یاس و یاسمن را با منه دلشکسته مگــــو             تــو بلبــــل شیفتـــه و شیــــدائی از گلــــزار شهـــریـــــاری

هرکس زگلخانه به گل خود نازد منم به تو نــازم         بر اینکه تـــو غنچه گلپرم از گلزار شهریــــاری

سقــا چو باغبان به گــل خود می بــالد و مینازد          شکسته بسته نگفتم گل گفتم توازگلزارشهریاری