دوبیتی

                                      دوبیتی...

درویشم کشلول بدوشم همیشه مسته مدهوشم     بارسنگین یدک میکشم بدوش بسکه همیشه مسته مدهوشم

درویشــم شهــره شهـــرم لب شکـره با هوشم    عجبا لطف و عنایت از خداست بسکــه همیشه مسته بیهوشم

هـــرکس به کمــانش دهد تاوان عمــل خویش     اگهـــه نیـســـت از فـــــردای قیــــامـــت زعمــــل خـــویـــش

هرکس چـرا بد کند تا بیند سزای عمل خویش     بس است دگــــر بشــــر عمـــر هـــدر را زعمـــل خـــویـــش

از غم دیگـــران تـــرا چـــه حــاصل ای بشـــر    خـــود در تمـــــنــــای غــــرق گــــنــــاهـــی تــــو ای بشــــر

غم دیگــران رهــا کـــن کمی بخـــود آئی بشر     فــــردا را چــــه دیـــدی کـــه هستــی یـــا نیستــی ای بشـــر

بــه اصل خـــویش باز آء کــه عمــرت گذشته     دانی از دنیـــای نیستی بـــه هستی چــه بـــر عمرت گذشتــه

لحظــه به لحظه عجل از بیغ گــوش تو گذشته     زخـــدا طـــب بخشش کـــن کــــه عمـــر از عمــرت گذشتـــه

ای دل تـــو هم حقیقت را بشنــو و قبــــول کن     بسکـــه خـــزان شــــد عمــــرت اقـــلا ایــنـــو قبـــول کــــن

سقــا لعنت خدا بر تــو که بشنــو و بـــاور کن     پشیمـــان شـــو از عمــل خـــویش قیــامـــت را قبــــول کـــن