بر تو چون نوشتم

                                      بر تو چون نوشتم...

جهت یادگاری خویش شعری چند برتو چون نوشتم        بعده مـن بخوان این شعریکـه بر تو چـون نوشتم

خــواندن شعـــرم از زبـــان تو نـــازنین خــوشست        دانم که تو مشتری شعر وادبی بـرتو چون نوشتم

دیوان حـــافظ مخــوان کــه دیــوانه عشق تـــو منم       الماسی چو تو گران آید بدستم بر تو چون نــوشتم

چنین خیال مکن نگین المــاس بدستم ارزان نیامده       سرتا پا جواهری و الماس که بر تــو چون نـوشتم

شادمانم آنشب تا سحر که سربربالین گرم تو مینهم        روزم نـــوروز بـــود کـــه بـــر تو چون نــــوشتم

چوشمع هرشب درمخمل دله ماشعله افشان میکنی        دردم بیـــد رمـــان بـــود که بر تو چون نــــوشتم

دفتــر خـــاطـــــرات عمــــرم امشـــب ورق خـــورد        تا سحر عمرم دگرگون شود که برتوچون نــوشتم

وفـــائی در رگ خـــون تـــو وفــــادار دیدم چــــون        رشتــه کار زدست دادم که بــر تو چون نــــوشتم

بگوکیست چومن آنکس که بیجرم وگنه زیست ورفت      داشتم داشتهای عـــالم که بــر تو چون نـــــوشتم

ترکه منبـــر شدم بــــراینکه واعظ منبـرم تو بودی        ای وای بـــر منه بیمار که بر تــو چون نــــوشتم

ای محبوب خنــدانم مگر من عملی از تو پوشــــانم        بدان نی شکنم شکر برم که بــر تو چون نـوشتم

اگر بشکند دلم را باز جان میدهم به دلبـــر دلشکن        چون هدف توئی من چه کسم که برتوچون نوشتم

با اینهمــه رو خیمـــه زدم بـــر چمن باغ گل دلبـــر        خـار شوم بی تو گل شکنم که بر تو چون نـوشتم

در ره دلبـــر گـــر جـــزو جـــزو شــــوم باز خندانم        ازهمه خلق دل بریدم رمیدم که برتو چـون نوشتم

با تیـــر کمان پی تو بودم که صید و شکــار نمودم        به دلم وعده هرکس مکّربود که برتوچون نـوشتم

به خیالم ای دلبرتوچوعصای موسی برماکره گشای        منم بنده خدایم مرید عشقم که بر تو چون نـوشتم

سعادت است برمن روزیکه با تو هستم اهل بهشتم        بی تو هستم در عزا بخانه که بر تو چون نـوشتم

عـــــــلاء ای دلبـــرم دل میبــــرم از تــــو دلبــــرم        بر اینکه جمالت چو مه میتابد بر تو چون نـوشتم

سقا صورتگر نقاشست صدنقش ازنگار تو ساخته        با مهـرتوهمرنگم عشق بازم که برتوچون نـوشتم