بدرد خود مینالم

                                      بدرد خود مینالم...

منکـه از ازل ای پنـاه بی پنـاهــان بخـود مینـــالم          خـــوشی را بــر چه دیـدم بدرد خـــود مینـــالم

ایــدل تو گــوئی در خلوت شب بع تنهـــائی نـــالم          یا که شب راسحرنکنم به سیاهی شب خودنالم

ایــدل تــــو بـــر مــن مصلحت را در چــه بینـــی          زجمع عاشقان بنالم یا که به تنهائی خود نــالم

چــو مــرغ شب در حیــرانم بــخوانم یا کـــه بنالم          روم بر مزار مجنون از عشق لیلی خود بنـــالم

دریــن وادی شب بــه تنهـــائی خـــود وا مــــاندم          چو ابــر بهار گریانم بنــالم یا که خــود ننــــالم

یــا رب قهر کار دل کجـــاست که آشتی بسـرآیــــد          زغمخانه عشق منه دلسوخته هم بغم خودنالم

یــا رب پنــاه بــر دل بی پنـــاهم زکجـــا گــــیـــرم          زتو گویم که ازعشق معشوقم خود بخودمینالم

عشق عـــاشق بـــر معشـــوق چــــو بتی ایست دربتخــــانـــــه             الهی رهنمــای عشقـــم تـــوئی بگو به عشق خود ننـــالم

یــا رب اینهمــه خــاطــــــره هـــا زدل آرزوســـت          تــو گوئی با اینهمــه خـــاطرات دل خـود ننـالم

خــدا شــرط کـــار است کـــــه عــاقـــل را تـو مجنــــون کنـــی              چوطفل بی زبـــان حسرت است همی که تنها خود ننــالم

یـــا رب تــــو کـــه نـــالــــه را بـــر عــاشـــــق عــار نـــــــدانی             عاشقم ازعشق تـــومعشوق به سیاهی شب خود مینـــالم

زخـــــــــــــدا جــز نـــالـــــه چــه خــواهـــد ایــــن دل درویــــش            عمرم حدرشدزشوق عشق معشوق به عمر خود مینــــالم

بلبل هم چـــومن بــه گل پـــژمرده مینــــالد و بس          منهم زشوق نگاه نگارم به آئینه خود مینــالم

بینـــوا دلـــم بسکـــه هـــوای یــــار دارد بــــــدل          گهی خمار و گهی مست یا رب گوئی خود ننالم

سقـــایـــم و دلســــــــوختـــه بـــه آشیـــــان سوختـــه مینـــالـــم              زبیگـــانه مراچه هـــراس به حیلـه آشنائ خود مینـــالم